Kendi anneanneme böyle bir mektup yazamazdım. Zaten de yazamadım. O eski yazı okurdu. Cumhuriyet kadını idi. Ama başını açtığını hiç hatırlamıyorum. Sürekli tülbent takardı. dışarıya da fazla çıkmazdı zaten. Ancak kara çarşaftan ilk kurtulup manto giyenlerdendir. Onu mantosuz da hatırlamıyorum. Sevmediğim zamanları ise; sokakta oyundan geldiğimde beni banyoya zorla sokup yıkaması ve gözlerimi durulamasıydı. Trahom o yıllarda salgın gibi idi, okullarda trahom taramasından ayda bir geçirilirdik. Yollar asfalt idi ama oynadığımız oyun alanları pek de şimdiki gibi değildi takdir edersiniz. Sene mi? 1962-63-64. Diyarbakır. Yazları 15 gün Siirt merkez. Ya işte böyle… Nur içinde yatsın anneannen, ve tüm anneanneler